De 5de Internationale Architectuur Biënnale Rotterdam (IABR) vertrok van de stelling dat de massale en wereldwijde verstedelijking ons dwingt om anders na te denken over de manier waarop we steden besturen, plannen en ontwerpen. Joachim Declerck van Architecture Workroom Brussels maakte deel uit van het curatorenteam.

 

Vandaag vindt een van de meest ingrijpende omwentelingen in de menselijke geschiedenis plaats: de wereldbevolking kent een explosieve groei, terwijl steeds meer mensen naar de stad trekken. In 2050 zal 80% van de mensen in steden en metropolen wonen. In die steden zullen mensen 90% van de globale welvaart genereren, en dat op slechts 4% van de totale oppervlakte van de aarde. Deze transitie heeft ingrijpende gevolgen voor de manier waarop we die nieuwe, stedelijke wereld moeten vormgeven.

Onze menselijke beschaving heeft zich altijd al in en rond steden ontwikkeld. Maar waar veel mensen samenleven, komen ook alle maatschappelijke problemen samen. De gevolgen van de economische crisis, van ecologische verwaarlozing en grootschalige migratie zijn in de stad voor iedereen tastbaar. De stad is echter niet zélf het probleem. Het is eerder de arena waar we met deze uitdagingen aan de slag kunnen, want steden bieden ook kansen. Kansen op een beter leven, op werk en opleiding, op sociale contacten, creativiteit en culturele uitwisseling. Alleen door een betere stad te maken kunnen we gericht werken aan een betere toekomst.

Maar hoe doen we dat, stad maken? En wie doet dat? Het blijkt erg moeilijk te zijn om met de huidige beslissingsstructuren, procedures en stedenbouwkundige praktijken antwoorden te formuleren op de grote uitdagingen van vandaag. Making City is een pleidooi voor een andere aanpak. De 5e IABR bracht projecten en mensen uit de hele wereld samen. Zij formuleren gedurfde antwoorden op de stedelijke uitdagingen en vinden nieuwe manieren om samen te werken. Ze tonen aan dat iedereen initiatief en verantwoordelijkheid kan nemen om het verschil te maken: bewoners, ontwikkelaars, politici, bestuurders en ontwerpers. In nieuwe democratische allianties gaan zij de maatschappelijke uitdagingen aan en werken ze aan daadkrachtige oplossingen voor hun stad.

In nauwe samenwerking met lokale overheden en partners initieerde en coördineerde de 5de IABR drie innovatietrajecten op Test Sites in Rotterdam, Istanbul en São Paulo. De Test Sites zijn telkens exemplarisch voor belangrijke evoluties en uitdagingen die een nieuwe visie op het planningssysteem noodzakelijk maken. Parallel daaraan lanceerde de 5de IABR een oproep voor Counter Sites. Deze Counter Sites kunnen planningsprocessen, projecten of stedenbouwkundige studies zijn die een nieuw licht werpen op de relatie tussen (stedelijke) politiek, planning en ontwerp. Op die manier biedt de biënnale een brede kennisuitwisseling tussen politici, planningsdiensten, onderzoekers, ontwerpers en andere partijen.

Type: Tentoonstelling

Internationaal Curatoren Team IABR–­2012­–Making City 

George Brugmans (NL): voorzitter van het Curatoren Team – algemeen directeur van de IABR
Henk Ovink (NL): curator – directeur Nationale Ruimtelijke Ordening (Ministerie Infrastructuur en Milieu)
Joachim Declerck (B): curator hoofdtentoonstelling – Architecture Workroom Brussels
ZUS (NL): curator Test Site Rotterdam – bureau Zones Urbaines Sensibles
MMBB (BR): curator Test Site Sao Paulo – MMBB Architects, São Paulo 
Asu Aksoy (TR): curator Test Site Istanbul – onderzoeker en assistent-professor aan de Istanbul Bilgi University, Faculteit Communicatie 

www.iabr.nl

EN FR NL
WORKROOM

Architecture Workroom Brussels richt zich sinds 2010 op de toekomst van onze leefwereld. De organisatie begon als een vrijplaats die het verband tussen ruimte en sociaal-maatschappelijke transities agendeerde, met het oog op een toekomstgerichte ontwerppraktijk, opdrachtgeverschap en bouwcultuur.

Dat de verbouwing van onze straten, wijken en landschappen een voorwaarde en hefboom is om maatschappelijke doelen in synergie te bereiken, is intussen duidelijk. Toch stellen we vast dat de nodige transformaties moeilijk voorstelbaar en uitvoerbaar blijven. Ze raken aan zoveel domeinen en actoren dat de verantwoordelijkheid bij iedereen ligt, en daardoor uiteindelijk bij niemand.

Daarom kiezen we ervoor om de ruimte te maken die hen verbindt. En met die aangescherpte missie komt een nieuwe naam: WORKROOM, Huis voor transformatie. WORKROOM is het gedeelde huis waar de toekomst van onze leefwereld wordt verbeeld en georganiseerd.

Momenteel nemen we het voortouw op drie missiegerichte transformaties:

  • MAATSCHAPPELIJKE BROEDPLEKKEN - Tegen 2030 bundelen actoren uit jeugd, sport, cultuur, onderwijs en zorg hun krachten om plekken van veelzijdig maatschappelijk belang te realiseren die structureel eenzaamheid, versnippering en druk op publieke infrastructuur aanpakken.
  • FOSSIELVRIJE WIJKEN - Tegen 2030 zijn minstens tien wijken aan de slag met de omschakeling naar fossielvrije energie op een inclusieve en betaalbare manier, met het oog op een volledige uitstap uit fossiele energie tegen 2040.
  • SPONSLANDSCHAPPEN - Tegen 2030 realiseren we water-, landbouw- en natuurdoelstellingen binnen een samenhangende aanpak op schaal van het afstroomgebied, waarin sterke gebiedscoalities collectief het sponsvermogen van het landschap versterken.

Om deze transformaties waar te maken, werkt WORKROOM schouder aan schouder met pionierende ontwerpers, lokale besturen, organisaties en ondernemingen, overheden, kennisinstellingen en impactinvesteerders.

Via co-creatief ontwerp verbeelden we gedeelde toekomstpaden in tentoonstellingen, publicaties, innovatietrajecten en publieksprogramma's. In deze werkruimtes verbinden we de actoren die deze transformaties kunnen realiseren. Van daaruit ontwerpen we het gedeelde eigenaarschap en de organisatie-, financierings- en beleidsmodellen die leiden tot daadwerkelijke verandering.

De naam is eenvoudiger. De inzet groter. WORKROOM is het gedeelde huis waar we de sociaal-ruimtelijke transformaties oppakken die niemand alleen kan realiseren. In een tijd van polarisatie, verkokering en instabiliteit is dat misschien wel het meest radicale dat we kunnen doen.