Tegen 2030 bundelen actoren uit jeugd, cultuur, zorg, sport en onderwijs hun krachten om plekken van veelzijdig maatschappelijk belang te realiseren die structureel eenzaamheid, versnippering en druk op publiek vastgoed aanpakken.
Verouderde monofunctionele gemeenschapsgebouwen, zoals religieuze gebouwen, sporthallen of scholen, worden omgevormd tot plekken van ontmoeting, waar verschillende groepen en programma’s samenkomen. Door voor de programmatie te redeneren vanuit lokale noden – eerder dan enkel financiële- en beheerslasten – en middelen, capaciteit en fondsen te bundelen, komt publiek patrimonium tot zijn kerntaak: maatschappelijke basisvoorzieningen organiseren en ruimte bieden voor experiment.